TRUNKI NA SYLWESTER
JAK POWSTAŁA RECEPTURA SZAMPANA

SZAMPAN - SYMBOL SYLWESTROWEJ NOCY

HISTORIA SZAMPANA cz.1

Tradycja winniczna w Szampanii jest dosyć stara, jej początek sięga czasów romańskich. To Rzymianie, jako pierwsi, zasadzili pierwsze krzewy winne w Campanii, jak wtedy nazywali ten region w północno-wschodnej Francji, oddalony o około 2 godziny jazdy pociągiem od Paryża. Uprawa winorośli i produkcja winnicza utrzymała się dzięki klerowi, a właściwie dzięki biskupstwom z Rheims i Chalons, gdzie podjęto uprawę winorośli i produkcję wina.

W Średniowieczu wina z Szampanii zostały zasymilowane do tzw. win francuskich, które były produkowane w rejonie Basenu Paryskiego. Dopiero za panowania króla Henryka IV, czyli pod koniec XVI wieku, wina z regionu Szampanii nazwano w Paryżu po raz pierwszy winami szampańskimi, czyli szampanami. I choć termin ten miał wiele problemów z przyjęciem się, gdyż Szampania była uważana za ziemię jałową, gdzie można najwyżej wypasać owce, nazwa ta utrzymała się do dzisiaj i od końca XVII wieku Szampania słynie na całym świecie jako kolebka szampana. Przez cały XVII wiek wina szampańskie miały wielu zwolenników na dworach francuskim i angielskim. To właśnie swym amatorom te wina zawdzięczają swą przemianę w wina bardziej szare "vins gris" o bardzo słabym zabarwieniu. Winiarze z Szampanii zauważyli, że te szare wina starzały się bardzo zle, gdy były przechowywane w beczkach. Zaczęto je więc szybko przelewać do butelek, by zachowały swój aromat. Proces ten zapoczątkowano około roku 1600.

Następnym spostrzeżeniem mieszkańców Szampanii było to, że wina te stawały się naturalnie musujące, zwłaszcza, gdy miały jasny kolor, niską zawartość alkoholu i były ciągnione przed wiosennym zrównaniem dnia z nocą. Tą przemianą wina szampańskiego zachwycono się w Anglii i właśnie dzięki temu wino z Szampanii pozostało winem musującym, mimo że przysparzało wytwórcom wielu kłopotów, gdyż butelki eksplodowały.
Szampan nie był jeszcze całkowicie dopracowany, aby stać się perfekcyjnym potrzebował "ojca", którym stał się Dom Perignon, zakonnik z opactwa benedyktynów w Hautvillers. Jego prawdziwe imię i nazwisko brzmiało Eugene Mercier, urodził się w 1638, a zmarł w 1715 roku. Niektóre źródła podają, że był on niewidomy od urodzenia lub że oślepł w ciągu życia spędzonego w piwnicach opactwa, a inne pomijają ten fakt. Po wstąpieniu do zakonu benedyktynów przyjął imię Pierre Perignon i od roku 1668 aż do swej śmierci pełnił obowiązki mistrza piwnicznego, zajmującego się produkcją wina na potrzeby klasztoru. Do naszych czasów przetrwał jako Dom Perignon, co wzięło początek od określenia „dom” (z łac. dominus - pan), tytułu zwyczajowo przyznawanego w krajach romańskich członkom zakonów mniszych na przykład benedyktynom i cystersom. >>więcej

Powrót